Tuesday , February 19 2019

झाेरकाे झरना र झरी

मान्छेको खुशीले जब चुचुरो टेक्छ, चिच्याउने, उफ्रिने वा नाच्ने गर्दछन् र यो दृष्य यहाँ बडो मज्जाले देखियो । अघिसम्म ट्वाँ परेर हेरेर बस्ने एक अधवैंशे महिला अनायास नै झरनाभित्र पस्छिन्, युवायुवतीहरुकै लहलहैमा लाग्छिन् र निथु्रुक्क भिजेर निस्कन्छिन् । भिजेको गुन्यू चोलो र सारी यत्तिकै देखियो । फेर्ने लुगा नभएका कारण यतिकै हावामा बस्ने र सुकाउने पनि गर्दा रहेछन् मान्छेहरु । ती महिलाको पनि फेर्ने लुगा थिएन ।

  • बसन्त महर्जन

काठमाडौंमा जसै वर्षात् सुरु हुन्छ, युवावर्गमा अचेल झोर जाने जोशजाँगार पलाउँछ । झोरको नाम मात्रै सुनेर पनि पुलकित हुन थाल्छन् । एउटा सानो गाउँ हो, काठमाडौंको उत्तरी भागमा पर्ने र गाउँको एउटा बर्खे झरनाले गर्दा अचेल यो गाउँ युवामाझ चर्चित छ । गत वर्ष नै झोर जाने र झरनामा रुझ्ने योजना बनाएको थिएँ । आजभोलि भन्दाभन्दै समय मिल्दा त झरना सुकिसकेको थियो । त्यही भएर यो साल जाने भनेपछि गइहाल्ने भन्दै एक शनिवार तय ग¥यौं र १० साउन (२०७१) का दिन पुग्यौं ।

आरएनएसीमा सबै साथीहरु भेट्ने तय भयो र त्यहींबाट एउटा गाडीमा चढेर सामाखुसि पुग्यौं । त्यहाँबाट झोर जाने गाडी लाग्दो रहेछ तर भएको एउटा गाडी भरिभराउ र अर्को कतिखेर आउने टुंगो छैन । उतैतिर लाग्न त्यहाँ गाडी पर्खेर बस्नेहरुको भीड त्यत्तिकै थियो । प्रायः १६\१७ देखि २२\२५ वर्षका । केही बेरपछि एउटा बस त आयो तर चढ्ने हिम्मत नै गर्न सकेनौं । तुरुन्तै भरिभराउ भइहाल्यो । तर त्यसमा पनि मान्छे राख्न खोजिंदै थियो । हामी दश जना थियौं । दश जना त के बीसौं जना अझै अट्ने कुरा पो गर्छ । विस्तारै चढ्यौं, अटेसमटेस गरेर भित्र आफ्नो ठाउँ बनाउँयौं । हाम्रो समूह नै नअट्ला भन्ने सोचिएकोमा अझै तीन चार समूह अटायो, त्यो बसमा ।

बसभित्रको कल्याङकुल्युङले झोर जानेहरुमा बर्चश्व यही युवा वर्गमा रहेको प्रमाणित गर्दछ । हामी अल्पमतमा परेको स्पष्ट नै छ ।
बस रोकेपछि पीच रोड छाडेर तल तिर ओर्लन्छौं । खुडकिला बनाएको भए सजिलो हुन्थ्यो तर केही छैन । मान्छेहरु यसरी आउने वर्षमा एक दुई महिना मात्रै, अनि बनाउने चासो पनि कसरी हुन्छ र ? त्यसमाथि यहाँको यो झरना प्रचारप्रसारमा आएको पनि केही वर्षअघिदेखि मात्रै हो । हिडाईमा अलिकति मात्रै गडबड भयो भने पनि कैयौं बल्ड्याङ खाएर कहाँ पुग्ने हो थाहा छैन ।

निकै तल गएपछि टाढाबाट नै आवाज आइरहेको सुनियो, झरना र झरनामा रमाएका मान्छेहरु । हामी त्यतै पुग्यौं । शनिवार भएर होला, अहो ! त्यहाँ त, पाइला टेक्ने ठाउँ रहेनछ । माथि कहाँ कहाँबाट आएको पानी ठूलो चट्टानमा ठोकिने र झरना भएर झर्ने रहेछ । त्यही झरनामुनि बसेर मान्छेहरु रमाउने रहेछन् । कोही झरनामा नपस्ने बरु दर्शक भएर बस्ने । कोही झरनामा रुझेर निस्केको अथवा केही क्षणपछि पस्नेवाला । आफूलाई पनि दर्शक माझ राखेर झरनाको दृश्य हेरेर बस्यौं । हेर्दाहेर्दै आफूलाई पनि झरनाभित्र पसुँपसुँ लाग्ने हुँदो रहेछ । झरनामा रुझेर रमाइ रहेकाहरुको खुशी बेजोडकै देखियो ।

मान्छेको खुशीले जब चुचुरो टेक्छ, चिच्याउने, उफ्रिने वा नाच्ने गर्दछन् र यो दृष्य यहाँ बडो मज्जाले देखियो । अघिसम्म ट्वाँ परेर हेरेर बस्ने एक अधवैंशे महिला अनायास नै झरनाभित्र पस्छिन् ,  युवायुवतीहरुकै लहलहैमा लाग्छिन् र निथु्रुक्क भिजेर निस्कन्छिन् । भिजेको गुन्यू चोलो र सारी यत्तिकै देखियो । फेर्ने लुगा नभएका कारण यतिकै हावामा बस्ने र सुकाउने पनि गर्दा रहेछन् मान्छेहरु । ती महिलाको पनि फेर्ने लुगा थिएन । उनलाई देख्दा लाग्थ्यो, कत्ति पनि अप्ठ्यारो भएको छैन, बरु झरनामा त्यसरी रुझ्न पाएकोमा दंगदास नै थिइन् । हाम्रै समूहका साथीहरु पनि कोही झरनामा पसेका त कोही नपसेका । झरनामा पस्नेहरुको फुईं ईष्र्या लाग्दो थियो ।

झरनाको दायाँतिर एउटा गुफा छ । गुफाभित्र पसेर माथि निस्कन मिल्छ । त्यसरी नै त्यसको दायाँ महादेवको मन्दिर छ । तर त्यहाँ जानेहरुको मुख्य आकर्षण झरना नै रहेको कुरा मन्दिर तथा गुफामा जानेको संख्या कम भएकोबाट स्पष्ट हुन्छ ।

हरियो डाँडाकाँडाको एउटा खोँचमा रहेको छ झरना । भर्खर मात्रै प्रचारप्रसारमा आएको भएर हो अथवा वर्षामा मात्रै झरना झर्ने भएर, यहाँ किनेर खानका लागि पसलहरुको अभाव छ । एक दुईटा पसल वा रेष्टुरेन्टले नै थेगिरहेको छ । केही वर्षपछि बजारले ठूलै रुप लिने हो कि भन्ने अनुमान गर्न नसकिने होइन ।

त्यहाँ आउनेहरु खाजा आफैं बोकेर आउनेहरु पनि रहेछन् । हामी पनि आफैले बोकेर गएको, पिकनिक जस्तो । खाएर फर्कदा आएको बाटो नै फर्केनौं अर्थात उकालो नचढी ओरालो ओरालो नै झ¥यौं । अब बुझियो, झोरको झरना पुग्ने दुई बाटा रहेछन् । यतातिरबाट पनि आउनेहरु प्रसस्त नै हुँदा रहेछन् । यो बाटो गएर मूल सडकमा नै पुग्दो रहेछ र माथिबाट फर्केर आउने गाडी कुर्न थाल्यौं । तर जति पनि गाडी आयो, भरिएरै आयो । चढ्न पाएनौं । अन्तमा हिडेर टोखा पुग्ने निधो भयो र हिड्यौं ।

अलिकति हिड्न के थालेका थियौं, आकाशमा बादल मडारिन थाल्यो । अघिसम्म पश्चिमतिरमात्रै कालो बादल थियो, अब पश्चिम र पूर्व दुबैतिरबाट बादल हुत्तिएर आएजस्तो भयो र पानी वर्षन थाल्यो । ओत त लागेको हो तर ओत लागेर मात्रै के गर्नु, पानी थामिए पो ! हतपति पानी थामिने छाँट नदेखेपछि हिड्न नै थाल्यौं । हुन त सबैले छाता ओढेकै थियौं तर बिचरा छाताले मात्रै दर्केको पानीविरुद्ध कतिञ्जेल साथ देओस् । दर्केर आएको पानी झोरको झरनाभन्दा कम्तिको थिएन । यो वर्षाले झोरको झरनामा भिज्न नचाहेका साथीलाई पनि गज्जवले भिजाइदियो । झोरको झरना हेर्न गएको, झरीमा रुझेर आइयो ।

About Basanta Maharjan

Basanta Maharjan, author and researcher, has expertised in Nepalese history, culture, archaeology and Buddhist study. Seven of books and number of articles on Buddhist Study have been authorised by him. He has mastered in Buddhist study and is a gold medalist from Tribhuvan University. As well as, he has mastered in Nepalese history, culture and archaeology also from same university. Currently he has been involved in research work and lectures on own subject. mail : maharjan_basanta@yahoo.com

Check Also

साँखुुको बज्रयोगिनी र मणिचूड दहमा एक दिन

अघि उकालो चढ्ने बेला तीन घण्टा लागेको बाटो अब डेढ घण्टामै तल बज्रयोगिनी मन्दिरमा आईपुग्यौं …

थार्इल्यान्डकाे यात्रा

विदेश भ्रमण एउटा रोमान्चक भ्रमण हुँदो रहेछ, जो पहिलो पटक विदेश जाँदैछ । म पनि …

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *